ضدعفونی‌کننده‌ها آماده‌سازی‌هایی هستند که برای کشتن میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا بر روی ناقل‌های انتقال استفاده می‌شوند و آنها را بی‌ضرر می‌کنند. برخلاف آنتی‌بیوتیک‌ها، نقش اصلی آنها در پیشگیری از بیماری‌ها، از بین بردن میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا در خارج از بدن انسان، قطع راه‌های انتقال بیماری‌های عفونی و دستیابی به هدف کنترل آن است. مواد ضد عفونی کننده معمولاً به عنوان "ضدعفونی کننده های شیمیایی" نیز شناخته می شوند.
ضدعفونی‌کننده‌های با کارایی بالا می‌توانند همه باکتری‌های رویشی (از جمله مایکوباکتری‌ها)، ویروس‌ها، قارچ‌ها و هاگ‌های آنها را از بین ببرند و همچنین اثر کشنده‌ای روی هاگ‌های باکتریایی داشته باشند و-میزان ضدعفونی سطح بالایی را محقق کنند. اینها شامل ضدعفونی‌کننده‌های مبتنی بر کلر، ازن، ترکیبات متیل هیدانتوئین، و نمک‌های آمونیوم چهارتایی دو زنجیره‌ای-می‌شوند. ضدعفونی‌کننده‌های با کارآیی متوسط فقط می‌توانند مایکوباکتری‌ها، قارچ‌ها، ویروس‌ها و باکتری‌های رویشی را از بین ببرند و نیازهای ضدعفونی را برآورده کنند. اینها شامل ضدعفونی‌کننده‌های مبتنی بر ازن، ضدعفونی‌کننده‌های مبتنی بر ید، ضدعفونی‌کننده‌های مبتنی بر الکل-و ضدعفونی‌کننده‌های فنولی هستند. ضدعفونی‌کننده‌های با راندمان پایین فقط می‌توانند باکتری‌های رویشی و ویروس‌های چربی دوست را از بین ببرند و شرایط لازم برای ضدعفونی‌کننده‌ها را برآورده کنند. اینها شامل ضدعفونی کننده های نمک آمونیوم چهارتایی مانند بنزالکونیوم بروماید، ضدعفونی کننده های بیگوانید مانند کلرهگزیدین (هیبیتان)، ضدعفونی کننده های یون فلزی مانند جیوه، نقره و مس و ضدعفونی کننده های طب سنتی چینی هستند.
